Congolese Hortense

“Mijn kinderen zijn het allerbelangrijkste”
Oost-Congo is het toneel van voordurend bloedvergieten. Bendes - vaak bestaande uit gerekruteerde of ontvoerde kindsoldaten - trekken plunderend, moordend en verkrachten rond. Het is het dodelijkste conflict sinds de Tweede Wereldoorlog. Sinds 1998 zijn bijna vier miljoen mensen omgekomen. Geweld en anarchie eisen nog iedere dag meer dan duizend mensenlevens. De helft van de slachtoffers is nog geen vijf jaar oud. In totaal hebben al meer dan 1,6 miljoen mensen hun huizen moeten ontvluchten. Zo ook Hortense en haar twee kinderen.

Hortense kijkt naar haar tweeling van tien maanden. “Zij zijn het enige dat ik nog heb”, Hortense woont in een Congolees vluchtelingenkamp in Oeganda. “Op een avond werd er op de deur geklopt”, herinnert Hortense zich. “Het waren soldaten. Ze riepen: ‘geef ons geld en jullie spullen’. Maar ze namen niks mee. Behalve mijn man. Ik heb nooit meer wat van hem gehoord. Ik was op het einde van mijn zwangerschap en kon elk moment bevallen. Die nacht kwamen de baby’s. De volgende morgen sloeg ik samen met mijn broer op de vlucht. We namen ieder een baby op de arm.”

“We wilden met de boot naar Goma vluchten, dat ligt in Noord-Kivu op de grens met Rwanda. In de haven ging mijn broer nog wat brood kopen voor onderweg. Ik ging alvast met de baby’s aan boord. Terwijl we wachtten op de laatste passagiers, openden Rwandese soldaten het vuur op de boot. Ze dachten dat er rebellen op zaten. De kapitein aarzelde geen seconde en voer weg. Zonder mijn broertje. Toen had ik niemand meer, behalve mijn kinderen.”

“In Goma ging ik aan de rand van het meer zitten. Ik hoopte dat mijn broer nog met een andere boot zou komen. Na drie dagen kwam er een vrouw naar me toe. Ze vroeg wat ik daar deed en hoe lang ik daar al zat. Ze zei dat ik aan mijn baby’s moest denken, dat zij nu het belangrijkste waren.”

“Ook in Goma was het niet veilig dus ik besloot verder te vluchten. Via een sluiproute zijn we in Oeganda gekomen. Als alleenstaande moeder is het leven wel moeilijk in het vluchtelingenkamp. Ik wil graag wat geld verdienen voor mijn gezin. Maar dat lukt niet omdat ik voor mijn baby’s moet zorgen. Ik kan ze niet alleen laten om te gaan werken. Ze zijn nog zo klein.