Dagboek Liberia

Er is vrede in Liberia. Mede dankzij de VN-vredesmacht UNMIL zijn alle districten in het land veilig verklaard. Er is een begin gemaakt met de wederopbouw van het land. Veel ex-strijders hebben hun wapens ingeleverd en langzaam maar zeker keren vluchtelingen en ontheemden terug naar hun huizen. Of wat daarvan over is.

Liesbeth Volkert en Tirsa Hofstee van Stichting Vluchteling zijn in Liberia. Lees hier de verhalen van Tirsa:

“We konden haar niet eens begraven”
Kormassa Colee is zeventien. Ik ontmoet haar bij een bijeenkomst van het Child Welfare Committee van partnerorganisatie IRC: een comité bestaande uit leraren, jongerenvertegenwoordigers, pleegouders en andere betrokkenen uit verschillende gemeenschappen. Kormassa heeft een zoontje van zes maanden op de arm: Francis. Een schattig jongetje; vrolijk en druk. Kormassa reageert verlegen als ik haar vraag of het haar kindje is. Ze wil graag met me praten, en neemt me mee naar een rustig plekje. “Ik ben sinds een jaar weer in Liberia”, vertelt ze.

Francis heeft honger en begint te huilen. Terwijl Kormassa hem de borst geeft begint ze haar verhaal: “Ik ben met UNHCR (de vluchtelingenorganisatie van de VN) vanuit Guinee naar Voinjama gekomen. Deze stad ligt niet zo ver bij mijn dorp vandaan. Het huis waar ik vroeger woonde is verbrand, er staat alleen nog een ruïne. Ze hebben alles verwoest en veel mensen vermoord. Ook mijn moeder. De rebellen hadden in ons dorp een basisstation, dat moet de reden zijn geweest van de aanval. Op een dag was ik thuis, samen met mijn ouders, twee zussen en mijn broer. Er waren geweerschoten. Ik hoorde mensen schreeuwen. Het geluid kwam snel dichterbij en mijn zusje begon te huilen. Opeens was er een harde klap. Ik keek om en zag dat mijn moeder op de grond lag. Ze hadden haar doodgeschoten. Ik begrijp nog steeds niet waarom.” Francis is in slaap gevallen, Kormassa streelt zachtjes door zijn haar. De tranen lopen over haar wangen. Ik pak haar hand vast en ze kijkt me aan: “We zijn direct het huis uitgerend. We konden haar niet eens begraven.”
“Met mijn vader vluchtten we weg. We wilden naar Guinee, maar de enige weg was afsloten omdat er werd gevochten. Dus we moesten door het bos de grens over. In Guinee werden we in een vluchtelingenkamp voor mensen uit Sierra Leone opgevangen. De oorlog in Sierra Leone was afgelopen en veel vluchtelingen waren teruggekeerd naar huis. Er stonden veel huizen leeg, dus ik kon zo met mijn vader, zusjes en broer een huis vinden waar we konden wonen. Het leven was wel zwaar in het kamp. Maar we hadden genoeg te eten en we gingen naar school.”

“Plotseling werd mijn vader ziek. Hij moest voor een operatie naar het ziekenhuis in de hoofdstad. Na zijn operatie besloot hij in de stad te blijven en wat geld te verdienen. Mijn oudere broer zorgde voor mijn zusjes en mij. Een paar maanden geleden besloten wij terug te keren naar Liberia. Hier zijn we thuis.”

“In de stad ontmoette ik een jongen die erg aardig was. Hij kocht slippers voor me en andere dingen. We waren verliefd. Het duurde maar kort want ik raakte zwanger en hij wilde geen baby. Ik heb geen idee waar hij nu is. Het is wel moeilijk; een klein kindje alleen opvoeden, maar gelukkig helpen mijn familie en vrienden met het verzorgen van Francis als ik naar school ga. Mijn vader heb ik pas geleden weer voor het eerst in een heel lange tijd gezien. We hadden hem niet kunnen vertellen dat we terug waren in Liberia. Er was geen adres van hem en geen telefoonnummer. We hebben IRC gevraagd of ze onze vader wilden opsporen. Een paar weken later werden we herenigd. Ik was blij mijn vader weer te zien. Nu voelt Liberia echt weer als thuis.”

In de provincie Lofa in het noorden van het land zijn inmiddels zo’n 300.000 mensen teruggekeerd: uit het binnenland van Liberia en uit buurlanden Sierra Leone en Guinee. Tijdens de oorlog was deze provincie in handen van strijdende partijen en was zij het toneel van aanvallen en plunderingen van verschillende gewapende groepen.
Stichting Vluchteling helpt Liberiaanse vluchtelingenkinderen vanuit Guinee, Sierra Leone en Ivoorkust terug te keren naar huis. Ook helpt Stichting Vluchteling kinderen die tijdens de oorlog betrokken waren bij de strijdkrachten (bijvoorbeeld als kindsoldaat of seksslavin) re-integreren en geeft zij hen actieve begeleiding. Met hulp van onze partnerorganisatie IRC kunnen kinderen en jongeren worden herenigd met hun ouders.

Lees ook:
Alleenstaande vluchtelingkinderen krijgen weer een familie en een thuis
Vrouwen én kinderen in Liberia slachtoffer van seksueel geweld
Terug naar huis... En dan?
Jongeren bouwen aan hun toekomst