Jongeren bouwen aan hun toekomst

Tijdens de oorlog zijn veel kinderen door de rebellen opgepakt en gedwongen als kindsoldaat mee te vechten. Deze kinderen zijn op een afschuwelijke manier slachtoffer geworden van de oorlog. Het kan voor deze groep jongeren moeilijk zijn om terug te keren naar huis. Daarnaast lijkt een hele generatie jonge Liberianen alle kans op scholing te hebben gemist. Veel jongeren hangen doelloos op straat. Bij gebrek aan een kans op een baan handelen ze kleinschalig in producten waarvan het aanbod groter is dan de vraag. Het gebrek aan kansen voor deze jongeren vormt een grote bedreiging voor de fragiele vrede in Liberia.

Stichting Vluchteling helpt voormalig kindsoldaten reïntegreren en geeft ze actieve begeleiding. Onze lokale partner YMCA organiseert met geld van Stichting Vluchteling sport- en spelevenementen waarbij ex-strijders en kinderen uit de gemeenschap samen spelen en met elkaar spreken over de oorlog en wat hen is overkomen. Er worden ook trainingen gegeven aan de jongeren waarna ze helpen met de bouw van scholen, klinieken en andere gebouwen in de gemeenschap.

Tijdens ons bezoek aan de organisatie in het stadje Zorzor wordt er hard gewerkt aan de bouw van een groot jongerencentrum, waar 180 jongeren uit het hele land tijdelijk kunnen verblijven als ze deelnemen aan trainingen van de organisatie. Zes jongens met ontblote bovenlijven staan in de brandende zon te metselen. “Ze zijn pas twee dagen geleden van start gegaan.”, vertelt directeur van YMCA James Moore. Vol ongeloof kijk ik naar het gebouw waarvan de contouren al goed zichtbaar zijn. “Die jongens zijn ontzettend enthousiast en ze werken keihard.”, legt de directeur lachend uit als hij mijn verbazing ziet.

Met een grote glimlach hangen Amara en Musa met hun gewicht aan het apparaat waarmee bouwstenen worden geplet. “Het maken van stenen gaat heel gemakkelijk”, zegt Amara, “We strooien eerst wat zand in de machine, scheppen de aarde erin en pletten het geheel dan samen.” Een bouwsteen is het resultaat. Het kost de jongens een paar minuten om één steen te maken. “We verdienen 5 Liberiaanse dollar voor twee stenen.”, zegt Amara. “We maken wel 300 stenen op een dag. (pm 10 euro, TH)” De stenen moeten een paar dagen drogen voor de metselaars ze kunnen gebruiken voor de bouw van het centrum. “We proberen iedere dag wat geld te sparen, zodat we over een tijdje zelf zo’n machine kunnen kopen en voor andere mensen kunnen werken.”

Op een grasveldje naast het nieuwe centrum zijn jongeren aan het voetballen. Het gaat hard tegen hard. Jonge meiden staan hun vriendjes aan te moedigen. Er worden penalty’s genomen, directeur James wil ook graag een schot op het doel wagen. De bal gaat er meters naast. Hilariteit alom. Er wordt hard gelachen. We blijven staan kijken naar de voetballers tot het donker wordt. Als we teruglopen naar de auto, zijn de metselaars nog aan het werk.

Ik ben onder de indruk van de activiteiten van deze lokale organisatie. Wat een enthousiasme, kracht en motivatie hebben de medewerkers om hun gemeenschap weer op te bouwen. Een immense taak want twee jaar geleden was dit stadje nog compleet verwoest, verbrand en verlaten. Nu staan er weer huizen, vluchtelingen keren terug naar het dorp en proberen hun leven weer op te pakken. Het gaat moeizaam, maar ze doen hun best.